ใครว่าความเศร้ามันจะอยู่กับเราไม่นานไงล่ะ

อยากจะเข้าใจและยอมรับเรื่องนั้น แต่ทำไมหัวใจมันไม่ฟังสมองเอาเสียเลย ได้แต่น้ำตาไหลทุกครั้งที่นึกถึง เมื่อไหร่ที่เราจะเจ็บจนชินชาแล้วจะได้เลิกเสียใจซะที

"รัก" คำสั้นๆที่พูดง่ายแต่เข้าใจยากเสียเหลือเกิน เวลาที่อยากจะฟังก็เหมือนต้องถูกบังคับให้พูดมากกว่าที่จะมาจากใจ แต่เวลาที่ได้ยินกลับเป็นช่วงเวลาที่ทำใจให้เชื่อไม่ลงซะนี่ ความต้องการของคนเรามันมักจะสวนทางกันเสมอสินะ

คนเราก็แปลก บอกว่ารักแค่ก็มักจะทำให้คนที่ตัวเองรักต้องเสียใจ รักน่ะก็คงใช่ อย่างนี้เรียกว่ารักตัวเองมากกว่าใช่ไหม?

-- Post From My iPhone

เศร้า.. เหงา.. แต่ก็สงบดีเหมือนกัน

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน สำหรับหัวใจที่บาดเจ็บจากความรักครั้งที่รุนแรงที่สุด โดยคนคุ้นเคยของใจที่คิดว่าจะใช้เวลาอีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน ความผิดหวังและเสียใจนั้นทำให้น้ำตาไหลไปจนนับครั้งไม่ได้ อ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ทุกครั้งที่รู้สึกตัวก็เหนื่อยเหลือเกิน เหมือนอยากจะหยุดหายใจไปสักพัก

อยู่อย่างเหงาๆจนได้ค้นพบข้อดีอย่างนึง คือมีเวลาพอสำหรับตัวเองที่จะได้คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ได้เรียนรู้ว่าความรักที่ทุ่มเทให้เต็มร้อยจะไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับคนที่มองไม่เห็นค่าของมัน ให้เค้าเท่าที่เค้าต้องการดีกว่าจะไปยัดใส่มือ จนเค้าไม่เห็นคุณค่าของตัวเราเลย

ในเมื่อกาลเวลายังเปลี่ยนไป.. คนก็เปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน อย่ายึดติดกับรูปเบบความสัมพันธ์เดิมๆที่เคยเป็นอยู่ วันนี้เคยรัก แต่วันข้างหน้าก็อาจจะไม่รักแล้วก็ได้ หรือสักวันอาจลดจากคนเคยรักกลายเป็นแค่คนรู้จักก็ไม่มีใครรู้

วันนี้ประสบการณ์สอนเราว่า อย่าเอาหัวใจตัวเองไปผูกติดกับขาใคร เพราะไม่มีใครรู้ว่าเค้าจะก้าวเดินออกจากเราไปเมื่อไหร่? สุดท้ายคนที่เจ็บปางตายก็คือเรา

อย่าถือโทษโกรธตัวเองที่เชื่อใจคนง่ายเกินไป ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจผิดพลาดกันทั้งนั้น




-- Post From My iPhone