ใครว่าความเศร้ามันจะอยู่กับเราไม่นานไงล่ะ

อยากจะเข้าใจและยอมรับเรื่องนั้น แต่ทำไมหัวใจมันไม่ฟังสมองเอาเสียเลย ได้แต่น้ำตาไหลทุกครั้งที่นึกถึง เมื่อไหร่ที่เราจะเจ็บจนชินชาแล้วจะได้เลิกเสียใจซะที

"รัก" คำสั้นๆที่พูดง่ายแต่เข้าใจยากเสียเหลือเกิน เวลาที่อยากจะฟังก็เหมือนต้องถูกบังคับให้พูดมากกว่าที่จะมาจากใจ แต่เวลาที่ได้ยินกลับเป็นช่วงเวลาที่ทำใจให้เชื่อไม่ลงซะนี่ ความต้องการของคนเรามันมักจะสวนทางกันเสมอสินะ

คนเราก็แปลก บอกว่ารักแค่ก็มักจะทำให้คนที่ตัวเองรักต้องเสียใจ รักน่ะก็คงใช่ อย่างนี้เรียกว่ารักตัวเองมากกว่าใช่ไหม?

-- Post From My iPhone