ได้เวลาฟุ้งซ่านอีกแล้วสินะ

วันคืนอันแสนสุขผ่านไปเร็วเหมือนกับทุกๆครั้ง และแล้วเราก็กลับมาจมอยู่กับคำถามเดิมๆที่ไม่เคยจะตอบตัวเองได้สักที เมื่อไหร่ล่ะที่เราจะได้มีความสุขเสียที

การตัดสินใจที่ว่ายากที่สุดเราก็ทำมาแล้ว ที่จริงอะไรๆมันก็ควรจะเป็นไปตามที่มันควรจะเป็นไม่ใช่เหรอ.. แต่นี่ผ่านมาปีครึ่งแล้วแค่ทุกอย่างก็ยังเหมือนกับวันนั้น แล้วเราควรจะบอกตัวเองให้คิดอย่างไรล่ะ รอต่อไปเรื่อยๆ สักวันนึงอย่างนั้นสินะ

หลายต่อหลายครั้งที่พยายามสร้างโอกาสในการได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ก็เพราะอยากจะมีช่วงเวลาที่เป็นของเราสองคนจริงๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะเข้าใจอะไรไหม หรือจะคิดแต่ว่าเราอยากเที่ยวโดยไม่สนใจคนอื่นเลยก็ไม่รู้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราได้แต่เฝ้ารอเค้า รอคำพูดที่เคยได้ยินในวันนั้นกลับมาอีกครั้ง รอเพื่อจะตอบสิ่งที่ได้แต่เก็บไว้ในใจในวันนั้น เพื่อจะทำอะไรๆให้มันถูกต้องเสียที แต่นับวันก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เราเฝ้ารอมันยิ่งไกลออกไปทุกที กำลังใจที่เคยเต็มเปี่ยมในวันนี้ลดน้อยถอยลงไปจนแทบหมดแรง หรือเราควรจะต้องบอกตัวเองให้ตัดใจได้แล้ว วันนั้นที่รอคอยมันคงมีอยู่แค่ในความคิดของเราคนเดียว

จะยังหวังต่อไปทำไมให้ทรมาณ ในเมื่อเราก็แสดงออกอย่างเปิดเผยจนไม่เหลือยางอายแล้วว่าเราต้องการอะไร อดทนต่อความละอายในใจเพื่อแสดงออกอย่างชัดเจน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความนิ่งเฉย รับรู้แต่ไม่ตอบสนองใดๆ ไม่ปฏิเสธและก็ไม่ตอบรับ

อยากจะบอกให้ตัวเองอดทนรออย่างตั้งใจนะไหนๆก็หน้าด้านซะขนาดนี้แล้ว ผู้หญิงอย่างเราต้องรอให้เค้าเลือกอย่างนั้นเหรอ แต่ความเคารพตัวเองที่ลดต่ำลงจนแทบไม่เหลืออะไรนี่สิมันคุ้มค่างั้นเหรอ

-- Post From My iPhone